Ideałem jest sytuacja, kiedy lekarz ortodonta opiekuje się pacjentem od 5-6 rż.

Możliwe jest wtedy wybranie najlepszego momentu na rozpoczęcie leczenia z uwzględnieniem rodzaju wady zgryzu, jej przyczyn, wpływu dziedziczności.

Do tego czasu dziecko pozostaje w obserwacji. Lekarz monitoruje jak zmienia się sytuacja wraz ze wzrostem, zaleca drobne, ale istotne zabiegi (kontrole radiologiczne; leczenie zachowawcze; usuwanie zębów mlecznych; szlifowanie ich - jeśli nie uległy starciu; stosowanie bardzo prostych aparatów; kierowanie do laryngologa, logopedy itd.). Dzięki temu, właściwe leczenie może być krótsze, bo nie jest powikłane zdarzeniami przeoczonymi i odbywa się w najlepszym dla danego przypadku momencie ząbkowania.

Dlatego właśnie zdarza się, że jedno dziecko od razu dostanie aparat (choć to rzadkość), inne zgłasza się w odstępach 6-24 miesięcznych na okresowe kontrole, a jeszcze inne powinno przyjść dopiero po zakończeniu wzrostu (wady kostne).

Najczęściej jednak leczymy dzieci 11-14 letnie.

Jest też pewna grupa pacjentów, która powinna być leczona dwuetapowo: w młodszym wieku, zwykle aparatem ruchomym, w późniejszym aparatem stałym.
 
Nie ma natomiast górnej granicy wieku, powyżej której nie może być prowadzone leczenie ortodontyczne.